dinsdag, januari 31, 2006

World's first elephant Hospital

Op zoek naar een bus
We wilden ons niet laten afzetten voor een tochtje naar Lampang, dus hadden we de Lonely Planet gespeld om het busstation en de goede bus te vinden. No way dat ze ons nog wat wijsmaken, wij zijn zelf wijs (tuuuuuuurlijk). We wilden absoluut naar het Elephant Camp in Lampang en niet ergens boven Chiang Mai, waar we van toeristenronselaars zulke enorm goeie verhalen over horen.. Right! Op het Arcade busstation vonden we er 1, aircondinitioned en goedkoop en snel, kortom alles wat we wilden.
Drop off
Bij het olifantenkamp werden we er uit gegooid. Er zijn langs de route geen bushaltes, je kunt gewoon een kilometerpaal of een bepaalde locatie aangeven waar je er uit wilt en de chauffeur onthoudt het voor je. Wel vertrouwen hebben natuurlijk.
Op tijd voor de show
Rond 11 uur kwamen we aan en dat was nog net op tijd voor de laatste ochtendshow. De hele omgeving was weer zo bekend, het leek net alsof ik er pas nog geweest was. Terwijl dat toch echt 2 kinderen en 6 jaar geleden is..
De show van een half uur liet ons zien dat olifanten met bomen kunnen sjouwen en rollen, dat ze Sawasdee Khaa kunnen 'zeggen' en dank je wel, dat sommige kunnen schilderen en anderen muziek kunnen maken. Ik was op zich wel onder de indruk maar ik was het wel met Steffan eens dat het toch een onnatuurlijk geheel was.
Slurfje schudden
De kinderen vonden het uiteraard wel een ' beetje enn', maar ze vonden het toch ook wel indrukwekkend, die enorme beesten zomaar binnen handbereik. We mochten zelfs een slurf geven, maar dat durfde Marijn echt niet. Hij zag ze dan wel niet, maar in zijn fantasie zaten er ook in die slurf vast scherpe tanden ofzo.
Voor Romee was het wel een vertrouwd beeld dat er een rij olifanten aan haar voorbijtrok, waarbij iedere olifant het staartje van de andere vasthield.. "Olifantje in het bos" ..
Op zoek naar het ziekenhuis
Bij de ingang hadden ze ons verteld dat we met een busje naar het Ziekenhuis gebracht konden worden. Die was opgenomen in de route. Dat bevreemdde me een beetje. De vorige keer werd ik op een olifant er naar toe gebracht en niet iedereen mocht er zomaar heen. Maar goed, er kan veel veranderen in 6 jaar.
The elephant with three legs
Hoe georganiseerd de trip naar het ziekenhuis nu ook was, men kon me niet vertellen of de olifant met de drie poten daar ook was. Men begreep bij het ziekenhuis, dat er heel anders uitzag dan in mijn herinnering, echt niet welke olifant wij bedoelden. Terwijl we toch echt op televisie hadden gezien dat hij hier in behandeling was.
Maar hee, dit is Lampang, hier begrepen ze duidelijk minder van de Engelse taal dan in Chiang Mai of Phuket. Dus toch maar steeds proberen met handen en voeten. Letterlijk. Op het laatst liep ik zelf zo'n beetje op twee armen en 1 been, om duidelijk te maken wat ik bedoelde. Rare hollanders.
Non-govermental, dus non-touristic
Uiteindelijk bleek de olifant die we zochten in een ander, tweede hospitaal te zijn dat niet werd gesteund door de Thaise regering. Het lag aan een zandweg, vlak naast het park. Ze wilden ons er wel brengen met het busje vol andere toeristen.
In het hospitaal zelf herkende ik eindelijk een aantal dingen: de kantine waar ik samen met mijn ouders een lunch kreeg van de verzorgers, en de zanderige omgeving waar de betonnen verblijven van de olifanten in lagen. Hier moest ie toch zijn!!
Op elk pad dat we insloegen stond een bord waar op stond dat dit hospitaal niet gesponsord werd en het dus moest hebben van donations van het public en organisaties. Op deze locatie, zo vlak naast het als een tierelier draaiende kamp, kon ik me wel voorstellen dat de eigenaresse dit punt wilde maken.
You are looking for Motala?
Uiteindelijk vonden we haar, de olifant met de drie poten, al zandbadend vlak naast het kantoor van het ziekenhuis. Haar naam bleek Motala te zijn. Ik werd echt helemaal emotioneel toen ik haar zag, het was zo raar. Doordat dit de tweede keer was dat ik op zoek was naar precies die ene olifant, die je eerst op je eigen Nederlandse televisie ziet, is het net alsof je ermee verbonden bent.
Marijn vond het ook heel leuk om te zien, hoewel hij wel op een afstandje bleef.
De eigenaresse die ik ook herkende van tv, kwam naar ons toe en was heel hartelijk. Ze vond het duidelijk heel bijzonder dat we naar Motala hadden gezocht en zo blij waren dat we er nu waren. Romee was vooral ook blij dat we even stil stonden in de schaduw :-)..
We hebben alle informatie in ons opgenomen en gekeken hoe het met haar ging. Ze loopt op haar kunstpoot rondjes in het kamp en dat gaat hartstikke goed. Er hing ook een reportage van haar operatie. Het was de eerste operatie bij een olifant ooit. Ze hadden zoveel verdoving nodig dat ze er 70 mensen compleet mee knockout konden spuiten..
Moe en onder de indruk
Een lid van de staf van het hospitaal bracht ons terug naar de snelweg, waar we moe en helemaal onder de indruk op een bus konden wachten naar Chiang Mai. We hebben een flinke donatie gedaan om hun werk te steunen.
Romee slaapt lekker op papa' s borst
Hoeveel ze ervan meegekregen heeft weten we niet, maar Romee was echt uitgeteld na het bezoek aan het kamp en het ziekenhuis. Ze viel op steffan's borst in slaap.

Er was een vraag over die korstjes op haar gezicht.. hmm, tja. Wij zijn een uurtje niet echt oplettend geweest voor zonnebrand. De volgende dag had ze de blaren op het gezicht staan.. Ai. Maar het trekt alweer bij.
Morgen eerst naar de douane voor de verlenging van ons visum en dan door naar het vliegveld. Johan pikken we op het vliegveld op en daarna gaan we gezamenlijk naar Kanchanaburi. Hebben we ook weer heel veel zin in!
Marijns conversaties..
Nog een klein stukje van Marijns conversaties, als uitsmijter: ' mama we spelen van wicky en die piraat, Hakar. Hoe groot is die mama? Zo groot toch , ongeveer? (handjes 30 cm van elkaar). Maar dat is op televisie he? Nou televisie is maar televisie dus wij spelen nu wel dat ie zo groot is (handjes minstens een halve meter van elkaar).."

6 Comments:

At dinsdag, januari 31, 2006 7:55:00 p.m., Anonymous Anoniem said...

Hey Steffan,
Zo op de foto ziet het er goed uit he!! Zijn de wallen al een beetje verdwenen?? haha Jullie zien er allemaal super uit. Allemaal gezond en wel, gelukkig!! Leuk hoor bij de olifanten wat een belevenis weer he!! Veel plezier en tot horens!!
Linda en de rest

 
At dinsdag, januari 31, 2006 8:55:00 p.m., Anonymous Anoniem said...

Hallo lieve kinderen,

We genieten ontzettend van alle verhalen, hoewel er op dit moment erg weinig tijd is om commenteer te geven. Sorry, maar soms lopen de dingen een beetje tegen.
Wat als een mooie herinnering is, kan in de praktijk dus wat anders uitpakken. Ik bedoel het Olifantenkamp. Toen wij er met z'n drietjes waren, leek het allemaal nog zo primitief en klein. Helemaal niet zoeken naar de zieke olifant. Die hadden we zo. Hij lag toen tegen een heuveltje van zand om zich op te richten. Er was toen maar een hospitaal. En een ritje op een olifant moest je nog speciaal regelen. We hebben ook maar weinig toeristen gezien. Maar je beschrijving doet alle herinneringen weer boven komen. Ook wij werden toen op de snelweg ergens bij een km-paal gedropt en terug hebben we zeker een uur moeten wachten voor er een bus stopte. En warm dat het was.....

Hier in Wedde is alles goed. Het is op dit moment erg druk, vanwege de tentoonstelling in Barneveld. Daar moeten we alle spullen voor opzoeken, beschrijven en vitrineklaar maken. Dat doen we 's avonds. Overdag zit ik in Winschoten,waar alles heel langzaam vordert.
Veel plezier met Johan. Hij zal op dit moment vliegen.
Veel liefs van ons Kusjes voor Marijn en Romee. De kindertjes doen het erg goed!!1
lekker genieten en tot horens in Kanchanaburi. Alweer bekend. River Kwai enz. fietstocht bij 37 gr., weet je nog. Discoboten en wolken vleermuizen aan de kust.
Veel liefs van mam en pap.

 
At dinsdag, januari 31, 2006 10:01:00 p.m., Anonymous Anoniem said...

Hallo Steffan, Alida, Marijn en Romée.


Prachtig dit verslag van jullie mooie reis.
Veel plezier en groet

Hans Meulman

 
At woensdag, februari 01, 2006 9:52:00 a.m., Anonymous Anoniem said...

Schaam, schaam, schaam jullie, wij dachten inderdaad jeukbulten en wat doen jullie, laten dat kleine snoetje verbranden!!!!!!! Goed om denken nu hoor en veel insmeren, maar dat zullen jullie nu vast wel weten toch??????????? Maar goed je went nu natuurlijk ook al wel aan die zon na 3 weken, jullie zijn echt lekker bruin zeg, goed te zien op de foto's!!! Echt wel hele leuke foto's trouwens met die of olifanten, weer een hele belevenis er bij voor de kids en jullie natuurlijk, wel zeer apart met 3 poten. Trouwens Steffan begint steeds meer op een Thai te lijken, vindt je niet???(hi,hi,hi,hi) Krijg je ervan als je ogen zo klein worden!!! Maar doorzetten aan die kant en blijf ons vooral zo verrassen met van die leuke indrukwekkende verhalen,lijkt dan ineens zo dicht bij!!!! Complimentjes hoor!!!!!!! Groetjes en dikke pakkerds van Jan, Harma, Gerjan en Jeroen!!!!

 
At woensdag, februari 01, 2006 6:02:00 p.m., Anonymous Anoniem said...

Hoi alle vier, even een mailtje van mij om jullie te laten weten dat het heerlijk is om die reisverhalen van jullie te lezen. Uit die verhalen en foto's blijkt dat jullie genieten van Thailand en elkaar. Fijn dat jullie de olifant met de driepoten gevonden hebben en dat je nu de naam weet.
Ik wens jullie verder een toffe tijd in Thailand. Groetjes uit een koud Veendam ook van Jan, Lysanne en Calvin.Marga

 
At woensdag, februari 01, 2006 10:55:00 p.m., Blogger Ellen en Dirkje said...

Hallo Steffan, Alida, Romee en natuurlijk vooral Marijn,

Er ging vanmorgen een gejuig op in de klas toen we ontdekten dat ons "probeerseltje" gelukt was.
De kleuters hebben genoten van de foto's van de olifanten. De kinderen vonden dat de papa van Marijn aan het slapen was.
Marijn we missen je. De kinderen willen je vertellen dat het bij ons koud is. We werken over pinguïns. Het alarm is afgegaan toen wij in de klas waren. We zijn allemaal heel erg geschrokken. Gelukkig was het niet echt. Een meneer was het alarm aan het testen. Hij was vergeten dat wij in onze klas naast de school waren. Er zijn 3 nieuwe meisjes bij ons in de klas gekomen.
Marijn ben jij naar de kapper geweest? Wij hebben dat op de foto's gezien. De slang op het strand vonden we best een beetje eng.
Morgen mag de computer weer aan met jullie foto's en mogen wij weer zelf klikken en scrollen.
Op de viertafel staat nu een extra kaarsje. Die doen wij aan als we aan jou willen denken.
We wensen jullie nog heel veel plezier.

De groetjes van de kleuters en Ellen en Dirkje.

 

Een reactie posten

<< Home