zondag, februari 12, 2006

Overleven na de tsunami


De andere kant van het eiland
Gisteren zijn we opgehaald bij het Dream Team Resort en werden we naar de andere kant van het eiland gebracht. We hadden een ander resort geboekt en zaten met de vingers gekruist in de songtaew. Hopen dat het geen verkeerde gok is geweest om te verkassen.
We reden vlakbij het dorp een zandweg af en kregen bange vermoedens.. Alles vooruit betaald en de rest van onze vakantie in handen gegeven van een horecaonderneming waar we weinig details van kenden..
Ingesloten door de zee
Op een gegeven moment reden we over een smalle strook zand met links en rechts van ons de zee. En hier zagen we voor het eerst echt wat de tsunami hier heeft aangericht. Bomen compleet ontwricht, met de wortels bloot dwars over de weg. En het leek net of die gebeurtenis van alweer meer dan een jaar geleden alles tot zwijgen had gebracht. Geen paradijselijk uitzicht op zee, weggeslagen.
Restaurant in het zand
Bij het resort werd het ons duidelijk dat hier heel hard gewerkt werd om er weer boven op te komen. Deze punt was het hardst geraakt. Een deel van het park draaide gewoon, maar ernaast werd opnieuw een restaurant gebouwd. Het oude was compleet verdwenen in de golf. Alleen de fundamenten staan er nog maar en daar bouwen ze een nieuw gebouw bovenop. De receptie is in een soort houten keetje en de ontbijtzaal is niet meer dan een paar teakhouten stoelen in het zachte zand, overdekt met een partytent. Vanaf die eetplek overzie je zeker de helft van de westkust van het eiland, alweer een prachtig plaatje.
Plastic op de deurklink
Het huisje is superde luxe en eigenlijk de beste tot nu toe. Waarschijnlijk zijn wij de eerste gebruikers. Het plastic hangt nog over de lichtknopjes en de deurklinken. De mensen zijn vriendelijk en strijdvaardig en juist daarom hebben wij absoluut geen klachten over wat dan ook.
Vanmiddag sprak ik even met de eigenaresse en ze vertelde dat het park op 10 december 2005 weer open is gegaan, na een jaar hard werken. De eerste gasten hadden geholpen met het opnieuw aanleggen van de tuin en het opruimen van de laatste dingen. Het is echt heel gek om daar te zijn, zo boven op de historie. Maar je voelt het ook nog, op de een of andere manier. De mensen van het resort zijn er nog heel erg mee bezig.
Vanavond liet de eigenaresse ons een foto zien van een prachtig meisje, volgens mij nog geen 16, dat op het resort was omgekomen. Echt rillingen kregen we er van.
Save the elephants
Behalve ons verwonderen over de effecten van de tsunami doen we ook nog wel es wat anders, of eigenlijk Johan en Steffan. Die boekten voor vanmiddag een jungletour en een elephant trek. De olifanten, die werkloos werden na het kapverbod op tropisch hardhout, zijn verplaatst naar toeristische plaatsen in Thailand en kunnen nu toch nog aan het werk als attractie. Het project heet ' save the elephants' en de premier heeft er veel waardering voor gekregen. Jammer dat ie voor de rest zo corrupt is maar goed.
Het was een aparte ervaring, maar helaas niet zo jungle-achtig als ze gehoopt hadden. De trek ging over een vaak bereden zandpad met hier en daar een bossige omgeving. De hike daarna door een stuk tropisch regenwoud was een stuk interessanter. Helaas had de gids erg haast en hadden ze nauwelijks tijd om foto's te maken. Het doel van de hike was de beroemde tigercave. De gids was niet genegen om er enige uitleg over te geven, maar toch vonden ze het wel heel leuk om in de grot af te dalen en er in te klimmen.
Hallo? Wildlife?
We hadden bij het andere resort een afgestript slangenvel van bijna 5 meter zien hangen en het verhaal erbij was dat een oom van een barman deze was tegengekomen in diezelfde jungle, en hem eigenhandig koud had gemaakt. Dat zijn wel de verhalen waardoor je geinteresseerd raakt in het wildlife op Ko Lanta. Maar het enige dat Steffan en Johan gezien hebben is een enorme spin.. Tja.
We gaan nog een snorkeltrip boeken naar Ko Rok, en misschien nog een eilanden toer. Wat me ook geweldig lijkt is een paardrijles met daarna een rit over het strand en een stuk door het regenwoud. Dat zijn echt de dingen die je hier kan doen.
Smoke? ja.. cigarettes.
Ko Lanta is echt wel een bijzonder eiland. Het is een beetje een vrijgevochten bende eigenlijk. Waar je in Thailand het woord drugs of hasj niet eens in je mond moet nemen, hier vragen ze aan de bar of je misschien ook een smoke wil? Geen politie natuurlijk. De eilanders gaan gewoon een beetje hun eigen gang, hebben hun bezigheden met de toeristen en op zee of in de jungle.
Verder shoppen we ons hier suf! Morgen gaan we naar een grote hal met alleen maar houten artikelen, handbewerkt. Misschien gaan we nog wel een pakketje opsturen. Het andere is veilig en wel aangekomen!
Beetje heimwee
Marijn begint de laatste dagen vaker over thuis te praten. Hij weet nu dat we over 6 dagen in Bangkok zijn, en het eerste vliegtuig daarna is naar huis. Hij wil met zijn pijl en boog spelen en Jeroen en Gerjan verblijden met een cadeautje. Hij mist de kinderen in zijn klas ook wel, en opas en omas natuurlijk. Hij heeft een nieuw pak en die wil hij ook aan iedereen laten zien. Morgen zetten we alvast een fotootje erbij.
Zijn nieuwste toeristen-engels & thais: dank jou ferrie mous. Kap koen kap. En dat zegt ie dan alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.

7 Comments:

At maandag, februari 13, 2006 11:52:00 a.m., Anonymous Anoniem said...

Lieve Marijn, het is wederzijds hoor van dat MISSEN en HEIMWEE, ook Jeroen en Gerjan beginnen zich steeds meer af te vragen wanneer jullie er weer zijn, en hoe lang het nog duurt!!! Dus dat wordt wel uitkijken volgende week, wat hoort dat al weer dichtbij!! Maar ga nog maar lekker even genieten daar, het is hier best wel koud hoor! Vandaag schijnt trouwens de zon, hebben we nog niet echt veel gezien de afgelopen weken. Dus best wel een heerlijke dag maar wel koud!! Alida zuip je niet te veel daar, trouwens hebben ze daar ook lekkere wijn, of smaakt dat daar niks!! Nou als je weer thuis bent kom je er maar eentje halen!! Of wil je meer!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Nou maak nog maar een paar mooie foto's en geniet nog maar lekker even, voor je het weet zit je weer hier op de Transportbaan. De foto's van de zonsondergang zijn echt geweldig!! Heel indrukwekkend met al die verschillende kleuren. Maar jou kleurtje is ook wel heel indrukwekkend heb ik op de foto's wel gezien, van blanke naar negerin!!! Maar goed, ook wij kijken er wel weer naar uit om lekker gezellig weer met jullie bij te kletsen!!!! ps. Wat een mooie strandcrosser Steffan met Romee, lijkt mij ook wel wat op zo'n ding over het strand crossen, of valt dat tegen!!! En hoe gaat het met Johan, houdt die het een beetje vol met jullie als gezin daar???? Gaat hij met jullie weer terug, of blijft hij nog langer? Tanja gaat woensdag ook met haar ouders naar Thailand, haar oma blijkt zo ziek te zijn!!! Ze gaan voor zover ik heb begrepen 3 weken heen!! Leek mij ook wel wat om mee te gaan, haar moeder zij al je kunt wel mee, maar goed dat kan ik mij op dit moment nog niet veroorloven(hoewel ik wel heel graag zou willen,lijkt mij echt wel tof hoor daar!!!), heb ook nog een gezin, maar wie weet wat de toekomst ons nog brengt!!! Toch nog wel stilletjes een droom van mij om er ooit nog eens heen te gaan op vakantie!!! Heb eigenlijk op dit moment ook wel het idee dat Jan aan vakantie toe is, maar je kent hem wel toch!!!!!!!!. (als je hem hoort hoeft het allemaal niet, maar als het eenmaal zo ver is dan vindt die het toch altijd wel weer heel erg leuk en ontspannend)!!! Maar de eerste stappen moet ik toch wel altijd zetten!!!!! Maar we kijken uit naar alle mooie foto's van jullie, misschien gaat die dan wel overstag!!! En jullie indrukwekkende verhalen gaan we natuurlijk met alle plezier aanhoren, dus als jullie er weer zijn, onze deur staat natuurlijk ver open!!! Groetjes en kusjes aan die kant en tot gauw!!!!

 
At maandag, februari 13, 2006 4:22:00 p.m., Anonymous Opa Ben said...

Hallo daar,

Als ik het goed heb, hebben jullie nog een kleine week, reistijd niet meegerekend. Wij kijken uiteraard naar jullie uit en hopen dat jullie een fijne vlucht hebben. Ik zal in iedergeval maandag om ongeveer 09.00 uur op schiphol staan om jullie op te vangen. Mijn caravan staat al klaar en wij vertrekken de woensdag daarna naar de sneeuw. Hier verlang een ieder naar jullie vooral de buurtjes, ze zal wel soep maken voor Marijn....

Dit is voor mij het laatste bericht. Ik spreek jullie wel in Nederland.


Groeten Opa Ben

 
At dinsdag, februari 14, 2006 10:27:00 a.m., Anonymous Anoniem said...

Hallo luitjes!

Leuk hoor om alles te lezen. Nou jullie hebben het wel naar jullie zin hè? Mooi.

Leuke foto's ook! Vooral die van jou Alida met dat bierflesje in de hand! ha, ha!

Blijf vooral schrijven en tot gauw! Jammer genoeg voor jullie denk ik...

Veel liefs van Carla, Femmie, Alie en Jolanda!

 
At dinsdag, februari 14, 2006 3:26:00 p.m., Anonymous Silvia Stegeman said...

Laatste weekje? Wat is het snel gegaan hè... en tegelijkertijd lijkt het veel langer dan 'een paar weekjes'. Geniet er allemaal nog lekker even van voordat je straks weer voet aan de grijze nederlandse wal gaat zetten!

Heerlijke verhalen van die witte stranden, wuivende palmbomen.. prachtig. En het stukje Tsunami geschiedenis.. tsja, het hoort er nu voorgoed bij als litteken op het mooie land.

Hier in Nederland stuk minder tropisch en de olympische spelen zijn weer begonnen dus je kent het wel... een sloot nieuwe schaatshelden erbij en mensen met 'oranje' mutsen en sjaals enzovoorts... the usual. Hebben paar keer sneeuw gehad, maar zelfde verhaal als rondom de kerst - snel een foto maken voordat het wegsmelt, hahaha!

En de campagnes voor de gemeenteraadsverkiezingen zijn losgebarsten natuurlijk, daar zit je straks vast voordat je het weet weer middenin...? De kleurige posters hangen overal te glimmen in het druilerige grijze mistige landschap. Het is hier trouwens op dit moment lekker zonnig hoor, maar natuurlijk wil ik dat jullie je even extra bevoorrecht voelen in de lekkere Thaise zon :)

Hier in Bemmel alles okidoki, Daniel groeit geweldig en brabbelt er op los, heerlijk ding. Nu maar wachten tot hij zelf zijn speentje kan pakken als het voor de tigste keer uit zijn mondje valt, en zijn eigen flesje kan vasthouden... dat zou toch helemaal fantastisch zijn ;) Maar wat zeur ik - het zal snel genoeg zover zijn!

Geniet er nog lekker even van met jullie saampjes, nog even lekker luxe prive-tijd voordat je naar de harde realiteit terug moet! Enjoy!

Heel veel lieve groetjes allemaal, ook aan Johan natuurlijk, van Silvia & Daniel

 
At dinsdag, februari 14, 2006 11:20:00 p.m., Anonymous bauk said...

Heee hallo schatjes,

Jee het einde komt alweer in zicht zeg.Zijn jullie alweer in Bangkok? Doe de groetjes aan te kao san road. Shop till you drop. Al zullen de kinderen daar wel genoeg van hebben. Hebben ze weer zin in thuis? En jullie, alweer klaar om de realiteit weer onder ogen te komen? Ik ben benieuwd naar de verhalen en dan kunnen we eindelijk weer smessen, joepie!!!!!!Ik heb vandaag mijn verjaardag een beetje gevierd. Voel me toch nog wel een beetje jarig hoor. Ik kreeg een ontbijtje op bed en er werd gezongen. Errrg leuk. Verder kijken we natuurlijk veel naar het schaatsen hier. Olympics. Heeft ook wel weer wat. Maar het is hier wel erg guur en koud steeds. Daarom zitten we vaak bij het kacheltje. Nou ik stop weer even. Ga zo lekker slapen.
Doeiiiiii xxxxx Baukje

 
At woensdag, februari 15, 2006 9:43:00 a.m., Anonymous Anoniem said...

Hé wat is dit nou, ik kijk al twee dagen op jullie site maar nog geen nieuwe verhalen weer, hoe kan dit?????? Kun je toch zien dat het echt verslavend werkt, elke dag al jullie verhalen volgen en dan in één keer staat er weer niks, dan heb ik zoiets van shit!!!! Jammer nou geen nieuws!!! Maar we blijven elke dag kijken en blijven nieuwsgierig naar het volgende NIEUWS!!!!!!! Nou de groetjes maar weer en we blijven afwachten!!! Nog eventjes genieten en dan begint de dagelijkse sleur weer!!! Groetjes Jan, Harma, Gerjan en Jeroen!!!

 
At woensdag, februari 15, 2006 8:23:00 p.m., Anonymous Anoniem said...

Hee droppies,

De laatste loodjes wegen altijd het zwaarst nietwaar?
Ik kan me ook wel voorstellen dat het alweer gaat kriebelen als je aan huis denkt. ( En aan die lekkere soep van Harma natuurlijk)
Het paard ruikt de stal zeg maar.
Maar geniet nu nog maar even van die zonnestraaltjes want hier zal het nog wel even mutsen en sjaals worden.
Dus nu zitten jullie aan de 'smoke'? Mooie boel eerst zuipen en nu roken. Jullie zullen wel erg open minded thuiskomen dan, en dat is altijd goed.
het lijkt me heerlijk om straks jullie verhalen te horen en alle bruine smoeltjes weer te zien tot gauw en dikke kussen.
bert Erna en Tom

 

Een reactie posten

<< Home